“O friends of ‘Abdu’l-Bahá! In his letter, the honorable Ávárih hath spoken most highly of the constancy and firmness…”

What follows is my provisional translation (in other words, not official or authorized; see here for more) of a Tablet of ‘Abdu’l-Bahá written in 1919 for a number of Bahá’ís, among them Ḥájí Mihdí Námí. The original text has not been published; this facsimile, which served as the basis for the typescript I prepared underneath the translation below, was supplied to me by Lili Mahvash, the great-granddaughter of Ḥájí Mihdí Námí. 


Delivered via Ávárih

To Mírzá ‘Abdu’l-Ḥusayn-i-Taftí, upon him be the Glory of God; Jináb-i-Ḥájí ‘Abdu’r-Raḥím-i-Iṣfahání, the pioneer from Burújird; Jináb-i-Áqá Mihdíy-i-Bahá’íy-i-Hamadání; Jináb-i-Mírzá ‘Alí-Khán-i-Sharq; Jináb-i-Mírzá Ya‘qúb; Mírzá Áqá-Khán; and Jináb-i-Mírzá ‘Alí-Sháh, upon them be the Glory of God, the All-Glorious

He is God

O friends of ‘Abdu’l-Bahá! In his letter, the honorable Ávárih hath spoken most highly of the constancy and firmness of those blessed souls, saying that these noble ones are enamored and enraptured, radiant and celestial; that they are as blazing fires and moths wholly consumed by flames; that they have burned the veils of vain imaginings and heard the call of the Concourse on High; that they have seen the most great banners and intoned the verses of praise and glory; that they strive with self-sacrifice and complete devotion; that they labor assiduously with frenzied love; that night and day they have no thought save the mention of God and turn nowhere but to the Abhá Kingdom.

This praise of his brought peace to my heart, for lauded be God, blessed souls are gathered in the shadow of God’s standard and aided, through His bounty, to success in all their endeavors. There is no joy in this world left for ‘Abdu’l-Bahá apart from hearing that the hearts of the true friends are attracted and enkindled. God be praised, the news of the happiness, the exceeding bliss of those true friends hath brought about the utmost felicity. I humble myself in supplication at the threshold of God to implore that the hosts of the Abhá Kingdom may render mighty assistance and make it easy for His people to fulfill their hopes, so that each of them may become a perspicuous banner and spread the Faith of the Generous Lord throughout the world.

Upon you be the Glory of the All-Glorious.

A typescript of the original Persian text of this Tablet appears below. 


به واسطۀ جناب آواره

میرزا عبدالحسین تفتی، علیه بهاءالله، جناب حاجی عبدالرّحیم اصفهانی مهاجر از بروجرد، جناب آقا مهدی بهائی همدانی، جناب میرزا علی‌خان شرق، جناب میرزا یعقوب، میرزا آقاخان، جناب میرزا علی‌شاه، علیهم بهاءالله الابهی


ای یاران عبدالبهاء، حضرت آواره در نامۀ خویش نهایت ستایش از ثبوت و رسوخ آن نفوس مبارکه نموده که این آزادگان سودائیند و شیدائی و نورانیند و رحمانی، آتش افروخته‌اند و پروانۀ جان سوخته، حجبات اوهام دریدند و ندای ملأ اعلی شنیدند و رایات کبری مشاهده نمودند و آیات تسبیح و تقدیس ترتیل نمودند، جان‌فشانند و فدائی، پُر همّتند و سودائی، شب و روز فکری جز ذکر حق ندارند و توجّهی جز به ملکوت ابهی ننمایند.

از این ستایشِ ایشان آسایشِ دل و جان حصول یافت که الحمدلله نفوس مبارکه در ظلّ رایت حق محشور و به عنایت الهی موفّق در جمیع امور. عبدالبهاء را در این جهانْ فرحی نمانده جز استماع انجذاب و اشتعال قلوب یاران حقیقی. الحمدلله خبر فرح و سرور و حبور آن دوستان حقیقی سبب نهایت شادمانی گردیده. به درگاه حضرت بی‌نیاز تضرّع و ابتهال نمایم که جنود ملکوت ابهی تأیید شدید نماید و تمهید آمال حزب الهی کند تا هر یک عَلَم مبین گردند و آئین ربّ کریم را انتشار بین العالمین دهند.

و علیکم البهاء الابهی