An Explanation of the Biblical Seven Days of Creation by Abdu’l-Baha

What follows is my provisional translation (in other words, not official or authorized; see here for more) of a passage from a Tablet of ‘Abdu’l-Bahá, the original text of which is published in Yádnámiy-i-Miṣbáh-i-Munír, pp. 23334

O thou who art attracted to the divine fragrances! That which thou hadst written was perused . . . Thou hadst written an explanation of “the seven days.”* This is but one of many meanings intended by the Holy Book. An alternative meaning is that the days represent certain levels. The first level is the mineral kingdom; the second is the vegetable kingdom; the third is the animal kingdom; the fourth is the realm of one’s rational faculty; the fifth is the realm of the intellect; the sixth is the realm of the spirit, which is the world of the heavenly Kingdom; and the seventh compriseth oneness, lordship, and divinity. There are seven of these levels in all. The first six belong to the realm of origination, whereas the seventh is the realm of God, which is sanctified from the properties of creation. This blessed Dispensation, therefore, lieth in the seventh level. It is a Dispensation of exceeding greatness; it is the new ingathering, the supreme resurrection, the most glorious Paradise, the place where the Tree of Life is planted. It is this which truly hath no end . . .


* A reference to the seven days of creation discussed in Genesis 1:1–2:3.

A typescript of the original Persian text of this passage appears below. 

ای منجذبه به نفحات الهی، آنچه مرقوم نموده بودی ملاحظه گردید . . . در خصوص هفت روز بیانی مرقوم نموده بودید. این یک معنی از معانی کتاب مقدّس است، و امّا معنی ثانی این است که ایّام عبارت از مراتب است. مرتبۀ اولی عالم جماد است، مرتبۀ ثانیه عالم نبات است، مرتبۀ ثالثه عالم حیوان است، مرتبۀ رابعه عالم نفس ناطقۀ انسان است، مرتبۀ خامسه عالم عقل است، مرتبۀ سادسه عالم روح است که عالم ملکوت است، مرتبۀ سابعه احدیّت و ربوبیّت و الوهیّت است. این مراتب منتهی در هفت می‌شود. مراتب ستّه عالم خلق است و عالم ایجاد است؛ مرتبۀ سابعه عالم حقّ است و تقدیس از شئون خلق. پس، این دورۀ مبارک در رتبۀ سابعه واقع؛ دورۀ عظیم است و حشر جدید و قیامت کبری و جنّت ابهی و مغرس شجرۀ حیات. این است که مِنْ حیث الحقیقة نهایت و پایانی ندارد . . .